Verhalen van jongeren

Het verhaal van H.

De startrondetafel verliep zeer moeizaam. H. zat al 3 maanden thuis, zijn ouders wisten niet meer wat ze met hem moesten beginnen. Hij ging niet naar school en begon ook af te haken bij de jeugdbeweging, waarvan hij altijd enthousiast lid was geweest. H. zat duidelijk in een zeer negatieve spiraal. Alhoewel we eigenlijk geen plaats hadden, besloten we toch meteen op te starten met H.  rond volgende doelstellingen: elke dag naar APPèL komen, er trachten een fijne dag van te maken, met ons op zoek gaan naar een zinvol schoolvervolg.

Wat we verwachtten, gebeurde: H. kwam niet opdagen. Als er ruimte was gingen begeleiders en stagiairs bij hem langs. Als de poetsvrouw thuis was, geraakten we binnen. De eerste keer was een kapotte snaar op zijn gitaar een aanknopingspunt: H. ging mee naar de winkel, snaar werd opgelegd en er werd samen gitaar gespeeld. De volgende keer nam een stagiair zijn zelfgemaakte cigarboxguitar mee. H. was zeer geïnteresseerd. Op een dag dat de jongeren op uitstap waren, kwam H. mee naar APPèL een maakte zijn eigen gitaar. Hij bleek meteen knap blues te kunnen spelen.

De Bomma van H. werd ingeschakeld: zij zette H. bij ons af en kwam hem ophalen. H. hield zich wat afzijdig van de andere jongeren van APPèL, maar begon zich meer en meer thuis te voelen bij de begeleiders. Op een bepaald moment lukte het H. met de trein te komen. Een echte overwinning op zijn angsten! De eerste week dat hij 3 dagen opdaagde, was alweer een mijlpaal. Muziek en creatieve therapie bleven de aanknopingspunten. H. tekende zijn leven uit, meer en meer werd duidelijk waar de pijnen zaten, waar de problemen begonnen waren. Tegelijk liep in de jeugdpsychiatrie in Geel een onderzoek naar zijn slaapproblemen. Die problemen bleken van lichamelijke aard en konden dus verholpen worden met medicatie, een echte meevaller.

Op de netwerkdag van Leerrecht Limburg gaf H. met “zijn band” van begeleiders en stagiairs een zeer geslaagd optreden. Ondanks alle zenuwen en een kleine valse start, was dit een groot succes en H. straalde. Op de eindrondetafel konden we afronden met een jongen die een duidelijke groei had doorgemaakt en die er stukken energieker uitzag. Rond schoolvervolg gaf H. aan dat hij terug naar zijn oude school wou. We gaven hem en zijn ouders de raad te bekijken of een schoolinternaat geen oplossing zou zijn in de moeilijke periode van de nakende echtscheiding van zijn ouders. 

 

Het verhaal van K.

K. werd aangemeld als een uiterst moeilijke meid. Ze kwam net terug van een verblijf in de GI van Beernem en de consulente vroeg alvast ondersteuning voor de voorziening waar ze naartoe ging. De vraag was concreet dat ze tijdens vakantieperiodes terecht kon in een projectplaats om zowel te werken als te verblijven. Op de startrondetafel werd meteen duidelijk dat K. deze vraag niet echt zag zitten, zij vond dat ze recht had op verlof zoals iedere jongere. Onder druk ging ze akkoord met een verblijf in één van onze projectplaatsen. Zoals te verwachten kwam ze daar niet erg gemotiveerd over. Maar de zorgboer gaf haar zelfs de volgende vakantieperiode nog een kans. Toen haakte hij echter af, op basis van de leugens van K. We gingen met haar op zoek naar wat ze écht wou. K. wou in een garage werken. We vonden een stageplaats, K. was in de wolken. Maar omdat ze geen voorkennis had, vroeg haar begeleiden veel tijd. De garagist haakte af na een tweetal weken. K. wist intussen dat dit hetgeen was wat ze verder wou doen: automechanica. Het was intussen september en K. ging terug naar de opleiding haartooi. Dit verliep moeizaam. De voorziening vroeg opnieuw ondersteuning. We boden een deeltijds (2d per week) intern traject aan rond volgende doelstellingen: uitklaren welke schoolrichting ze uit wil, meer volwassen worden, contextueel werken. Intern bleek meteen dat K. zich opperbest voelde tussen de jongeren en volwassenen in huis. Ze bleek zeer geïnteresseerd in muziek, maar ook sport en techniek lagen haar evengoed. Haar gedrag gaf geen enkel probleem: ze stelde zich zeer volwassen op tussen de jongeren en werd geapprecieerd door de begeleiders. Onze externe begeleider ging een paar keer langs bij haar mama voor gesprekken over de omgang mama-dochter. Er werd in het begin erg ingezet op het welbevinden van K., daardoor werd er te weinig tijd besteed aan de zoektocht rond haar schoolvervolg. Daar werden we eind december door haar school op gewezen. Begin 2017 zetten we alles op alles om de piste leercontract automechanica te onderzoeken.